POGAŃSKI RZYM
OD 37 DO 41 ROKU NASZEJ ERY
CÓŻ BOWIEM ZA KORZYŚĆ STANOWI DLA CZŁOWIEKA
ZYSKAĆ ŚWIAT CAŁY, A SWOJĄ DUSZĘ STRACIĆ (św. Marek)
"Narodziłem się u zarania świata i będę żył,
dopóki ostatnia gwiazda nie spadnie z nieba."
"Przybrałem postać Kasjusza Kaliguli, ale jestem wszystkimi ludźmi,
a jednocześnie nie jestem człowiekiem."
"Jestem Bogiem."
WYSTĘPUJĄ
KALIGULA
- Jak to jest z Marcellusem? - Co masz na myśli?
Jest taki gruby. Jest odrażający.
Nie, nieprawda, jest po prostu duży.
Ale tam gdzie trzeba, jest mały.
Skąd wiesz?
Widziałem go w łaźni.
Biedna Druzylla...
Jesteś wstrętny.
- Ktoś ty? - Mam wiadomość dla wnuka cezara.
Macron.
- Hasło? - "Sprawiedliwość".
Książę...
Wybacz mi, książę.
- Cesarz cię wzywa. - Czego chce?
Może pragnie spojrzeć na ciebie ostatni raz. Ma już 77 lat.
On może żyć wiecznie...
Co u Enii?
Moja żona żyje tylko nadzieją spotkania z tobą, książę.
Zaczekaj na zewnątrz.
Czego on może chcieć ode mnie?
Uważaj, Buciczku...
Módl się za mnie do Izydy.
Wracaj najszybciej jak się da.
Nienawidzę tu wracać.
On coś knuje.
Nie obawiaj się. Jestem dowódcą Gwardii Pretoriańskiej.
Tyberiusz jest nieobliczalny.
Uważaj na Nervę, on umie czytać w myślach.
- Nerva, przyjacielu... - Książę...
Cesarz przebywa w ukryciu już od 10 lat.
Byłbym szczęśliwy, gdyby powrócił do Rzymu. Tam, gdzie jego miejsce.
Powiedz, jak tam cesarz?
- Stary, podobnie jak ja. - Pytam, w jakim jest nastroju?
Niczym pogoda.
- Pogoda dziś jest ładna. - Zmienna...
Słyszałem, że w ostatnim miesiącu
siedmiu moich kolegów z senatu skazano na śmierć za zdradę.
Dziewięciu.
Pięciu się wykpiło, popełnili samobójstwo.
To nie w porządku, zgodzisz się ze mną?
Wszyscy byli dobrymi ludźmi.
Gdyby byli dobrzy, czyż ich ukochany władca mógłby uznać, że są winni?
Masz dar logicznego myślenia, książę.
Kaligula.
- Ukochany dziadek. - Jak twój taniec, chłopcze?
Mój taniec?
Ten, którym wzbudzałeś zachwyt wśród żołnierzy,
kiedy twój ojciec zrobił z ciebie ich maskotkę.
Dalej, zatańcz, mały Buciczku.
Zapomniałem kroków.
Zatańcz. Zrób mi przyjemność.
Tańcz!
Moje rybeńki...
Wskakujcie, moje rybeńki!
Wskakujcie do wody!
Przestań!
Wyłaźcie, rybeńki, na dzisiaj wystarczy.
- Kaligulo. - Tak, panie?
Dlaczego opowiadałeś o mnie takie straszne rzeczy w Rzymie?
Podobno modlisz się o moją śmierć.
- Nic podobnego. - Jak to nie?
Przysięgam, że nie.
Nie przy świadkach.
Nigdy, panie.
Zapamiętaj, pozwoliłem ci żyć...
...na razie.
Moje rybeńki mnie kochają.
Bronię ich niewinności.
Chociaż tyle mogę zrobić dla nich na tym głupim świecie. Precz!
Nerva patrzy na nas wilkiem.
Pomóż mi, Nervo.
Pomóż mi przemienić tego młodego barbarzyńcę w cesarza rzymskiego.
Dotychczas było w Rzymie trzech cesarzy:
Juliusz, August i ty, panie.
Do którego ma być podobny?
- Do najlepszego. - Czyli do twojego ojca, Augusta.
Widzisz, Kaligulo? Rzuca mi obelgi w twarz.
Nervo, przyjacielu. Kiedy umrę, uważaj na Macrona.
Wiem, on mnie nienawidzi.
Bo jesteś mądry i dlatego, że jesteś dobry.
A więc kiedy odejdę, strzeż się Macrona.
Podjąłem środki ostrożności, cezarze.
Jakie?
Niebiosa!
Miejcie Rzym w opiece po mojej śmierci.
Panie, będziesz żyć wiecznie.
Cała moja rodzina wyginęła oprócz ciebie, Gemellusa i tego Klaudiusza.
Wszystkich zabrał los.
Bo rządzi nami przeznaczenie, a nie Bóg.
Ty jesteś Bogiem, panie.
Nie i nie będę nim nawet po śmierci.
Juliusz Cezar i August Cezar są bogami.
Tak twierdzi senat i w to chce wierzyć lud.
Takie mity są przydatne.
- Buciczku, spójrz na siebie. - Tak, cezarze?
Wychowuję żmiję na łonie Rzymu.
Wujku.
Kaligulo, myślisz, że ten młodzieniec pił?
Tak sądzę, cezarze.
- Ja też. - Macronie, przynieś mu wino.
Nie żałuj mu.
Wyciągnij rzemienie.
Co o mnie mówią w Rzymie?
Brakuje im ciebie, panie.
Większość życia poświęciłem Rzymianom.
Walczyłem, oddałem im wszystko.
- Czyż nie są cudowni? - Tak, panie.
Satyrowie są z Ilirii.
A ta nimfa jest z...
- Skąd jesteś? - Z Bretanii, panie.
- Z Bretanii. - Mówiące posągi.
Tak, tak. Nie tylko mówią, ale wiele robią.
Wolisz nimfy czy satyrów?
Lubię i to, i to, panie.
Tak, prawidłowo.
I to, i to jest potrzebne dla zdrowia.
Rzym jest republiką, a ty i ja zwykłymi obywatelami.
Ruszać się, z życiem!
Właśnie tak.
To mój najlepszy ogier.
Służ państwu, Kaligulo. Mimo że lud to wściekłe bestie.
Ale oni cię kochają, panie.
Nie, oni się mnie boją.
A to znacznie lepiej.
Nie miałem wyboru.
Jak to?
Zależało mi na prywatności.
Nie chciałem zostać cesarzem, ale musiałem.
- Musiałeś? - Gdyby został nim kto inny, zginąłbym.
Tak, jak ty zginiesz.
Zginę?
Zginę, dziadku?
Zginąłbyś, gdybyś nie był moim następcą.
Kiedy Rzym był miastem, w którym wszyscy obywatele się znali,
byliśmy dobrzy, zdyscyplinowani i uczciwi.
Teraz Rzymianie są inni.
Zżera ich żądza władzy, przyjemności, pieniędzy, cudzych żon.
Tak, jestem moralistą...
I jestem surowy jak każdy cenzor.
Przeznaczenie sprawiło, że rządzę świniami.
Na stare lata jestem pastuchem świń.
Myślisz, że wypił już dość wina?
- Tak sądzę, panie. - Ja też.
Teraz jest szczęśliwy.
Ale ty o tym nie wiesz. Twoją szkołą były obozy wojskowe.
Masz jednak wystarczającą wiedzę, aby zostać pastuchem świń.
Cezarze, senat przysłał dokumenty do podpisania.
Oczywiście!
Lista kandydatów do konnicy.
Ja, Tyberiusz Cezar rozkazuję w imieniu senatu i ludu rzymskiego.
Podatki dla Azji Mniejszej, Grecji i Galii.
Ja, Tyberiusz cezar rozkazuję w imieniu senatu i ludu rzymskiego.
Senator winny zdrady.
Każdy senator chce zostać cesarzem, więc wszyscy senatorowie są winni zdrady.
Przynajmniej w myślach.
Senat jest odwiecznym wrogiem cezarów.
Pamiętaj o tym.
Zdrajcy, spójrz na nich.
Powiedzieli mi, że zaakceptują każde ustanowione przeze mnie prawo.
Spytałem: "A jeśli zwariuję?".
Nie odpowiedzieli.
Urodzili się, żeby żyć w niewoli! Germaniku, pamiętaj o tym.
Nie jestem Germanikiem, panie, ale jego synem, Kaligulą.
A Macron jest twoim przyjacielem?
On służy wyłącznie tobie, panie.
Jego żona jest twoją przyjaciółką. W łóżku też jest przyjacielska?
Trzeba o to spytać Macrona. Zdaje się, że tak.
A twoja siostra Druzylla?
Moja siostra jest moją siostrą.
Wiem wszystko, co się mówi, robi i myśli.
Znam wschody i zachody słońca.
Gemellus. Śliczny chłopiec.
I za młody, aby mnie zdradzić.
A może nie za młody?
Ucałuj dziadka.
Mój ostatni wnuk.
Ja też jestem twoim wnukiem, cezarze.
Ale adoptowanym, a to moja krew.
Biedaczek, co z tobą będzie?
Jest dla mnie jak brat, panie.
Brat? W twojej rodzinie brat zabił brata, który zabił ojca,
a ten pozbawił życia jego syna. Przeznaczenie.
Pij, Kaligulo.
Najpierw ty, drogi bracie.
Biedaczek.
Kiedy umrę, Kaligula cię zabije.
Apotem ktoś zabije Kaligulę.
Chyba, że umrze przede mną.
Źle wyglądasz.
Ja, cezar Kaligula, rozkazuję w imieniu senatu i ludu rzymskiego.
... Brat zabija brata...
... Brat morduje ojca, który zabija syna...
...Przeznaczenie...
... Apotem ktoś zabije Kaligulę...
Zabije mnie.
Spokojnie, jesteś bezpieczny, jestem przy tobie.
Zabije nas, jak zabił naszych rodziców i braci.
Nie chcę umierać.
Nie możesz, jesteś jego jedynym następcą.
Tak, są jeszcze Gemellus i Klaudiusz.
Gemellus jest za młody, a Klaudiusz to idiota.
Tyberiusz jest już stary, wkrótce zostaniesz cesarzem.
Aty będziesz moją królową.
Nie można poślubić siostry.
Można, w Egipcie.
Mieszkamy w Rzymie. Poza tym masz już wybrankę.
Wiem, Enię.
To tylko ptak.
- Książę. - O co chodzi?
Moja żona.
Enia!
Teraz jesteś mężczyzną, Kaligulo.
Co zrobisz? Musisz być panem własnego losu.
Weź go w swoje ręce.
Kretyni. Dlaczego mu na to pozwoliliście?
Obwiążcie mu nadgarstki.
Nie możesz mnie opuścić, jesteś moim jedynym przyjacielem.
Żyję zbyt długo, Tyberiuszu, nie cierpię swego życia.
Zostawcie nas. Obaj.
Człowiek, który sam wybiera godzinę śmierci, oszukuje los.
Po twojej śmierci, Macron i tak by mnie zabił.
Każę go aresztować i zgładzić.
Nie możesz, ma nad tobą władzę.
Poza tym, gdyby nawet Macron zmarł, jak mógłbym żyć u boku tego gada?
Będziesz szanował mojego przyjaciela, gadzie?
Zawsze go szanowałem, panie.
- Słyszysz? - Tyberiuszu, kiedyś byłeś mądrzejszy.
Nic już nie mów.
Przerodziłeś się w potwora.
Widziałem, jak zabijasz rodzinę, przyjaciół,
najszlachetniejszych ludzi w Rzymie.
- To zdrada. - Nie, to prawda.
Jestem i byłem otoczony przez wrogów z rodziny, z senatu.
- Jesteś okrutny! - Nie, szczery.
Starzec może czasami przewidzieć przyszłość.
Chcę więc uciec od zła przeszłego i przyszłego.
Awięc to są te twoje środki ostrożności.
Nervo, jak to jest?
Ciepło, bezboleśnie, po prostu odpływam.
- Widzisz ją? - Kogo?
Boginię Izydę.
- Wierzysz w to? - Widzisz ją?
- Nie. - Jesteś pewien?
Prawie umarłeś, jak to jest? Co się z tobą dzieje?
- Nic. - Kłamiesz.
Wiem, że ją widzisz. Jak wygląda?
Nie, nic nie ma...
Tylko sen...
Kłamca!
Po śmierci Nervy, Tyberiusz został sparaliżowany.
- Mówią, że niedługo umrze. - Tym gorzej dla nas.
- Uwielbiałeś drania. - Odszczekaj to.
Książę, przyszedł medyk.
Jak się czuje cesarz? Jak długo będzie żyć?
Śmierć grozi mu w każdej chwili,
lecz pod dobrą opieką może pożyć nawet rok.
Przeczuwam śmierć.
Ale czyją?
Nie martw się, beze mnie nic nie zrobi.
Tak myśleli ci nieszczęśnicy, i co?
Nie, Macronie, on coś knuje.
Wkrótce zostaniesz cesarzem.
- Przysięgasz? - Przysię...
Przysięgam.
Wyjdźcie! Wszyscy wyjdźcie!
Tyberiuszu.
Kaligulo...
Panie?
Oddaj mi mój pierścień.
- Nie. - Tak.
Nie waż się.
- Książę... - Nie waż się!
Ave, cezar.
Zbiorę wszystkich, żeby wydać obwieszczenie.
Gemellus?
Gemellus!
Ave, cezar.
Gemellusie, zostaliśmy sami.
Musimy się kochać.
Niech cezar Tyberiusz spoczywa w pokoju.
Niech żyje cezar Kaligula.
To jest jak sen.
To tylko maska, teraz ty jesteś cezarem.
Cezarem?
Cezarem, Imperatorem Rzymu, panem świata.
Pan świata...
Podoba mi się ten sen.
Ulegając naciskom senatu
i ludu rzymskiego,
pokornie przyjmuję
najwyższy urząd naszej republiki.
Naszej wspaniałej republiki!
Cebula. Daj cebulę.
Kiedy umarł nasz ukochany Tyberiusz...
Tyberiusz do Tybru!
Wrzucić go do rzeki!
Tyberiusz tyran!
Dziś rozpoczynamy nową erę.
Ogłaszam ogólną amnestię!
Cisza!
Wielki cezar jeszcze nie skończył.
Konsulem mianuję, decyzją senatu i ludu rzymskiego,
mojego uczonego wuja - Klaudiusza.
Niech żyje Klaudiusz!
Podejdź tu, Klaudiuszu.
- Cezarze Kaligulo! - Usiądź, konsulu.
Przecież jestem konsulem...
Niniejszym adoptuję na swego syna i następcę księcia Gemellusa.
- Zbliż się. - Niech żyje Gemellus!
Od tej chwili oficjalne przysięgi będą zawierać następującą formułę:
"Ponad życie własne
i życie moich dzieci
przedkładam życie cesarza".
Niech żyje! Niech żyje! Niech żyje!
I jego siostry Druzylli.
Niech żyje Druzylla! Niech żyje Kaligula!
Musimy na niego uważać.
- Na Klaudiusza? - Nie, na Gemellusa.
Tak, Gemellus...
Widziałaś ich miny, kiedy powiedziałem,
że mają wielbić nie tylko mnie, ale i ciebie?
Byli przerażeni.
Mam nadzieję.
Czy to było mądre?
Mogę robić...
...co mi się tylko podoba...
...z każdym.
Nie zaczynaj ode mnie.
Kogo proponujesz?
Precz! Precz stąd!
- Kogo? - Zacznij od Macrona.
Macron?
Tak, zanim zacznie tobą rządzić, jak Tyberiuszem.
Doskonale, Macronie.
Przyprowadź Gemellusa.
Tutaj?
Tak, tutaj. Natychmiast!
- Heraklesie. - Tak, panie?
Stań tutaj.
Chcę, żeby wypłacono premie moim strażnikom.
To niemożliwe, cezarze.
Nieprawda, Longinusie.
Trzeba tylko sprawić, aby niemożliwe stało się możliwe. Logiczne?
Cezarze, mamy deficyt...
- Ile wynosi moje wynagrodzenie? - Tyle, ile sobie życzysz, panie.
Świetnie.
Macronie, stań tam.
- A ty, Longinusie, tu. - Tak, cezarze.
Gemellusie,
chcę, abyś przyjrzał się tym panom bardzo uważnie.
Nie spiesz się i powiedz mi,
kto zabił naszego ukochanego Tyberiusza?
Kto zabił Tyberiusza?!
To on! Macron!
Morderca.
Aresztujcie go.
Na cześć waszego nowego dowódcy, Cherei,
każdy z was otrzyma po 10 sztuk złota.
Niech żyje! Niech żyje! Niech żyje!
Chereo, aresztuj Macrona.
Straż, aresztować Macrona.
Ani mi się ważcie!
Wybacz, cezarze.
O, Cherea...
Dwóch senatorów prosi o audiencję.
Mają spór o ziemię i chcieliby, abyś ich rozsądził.
Wprowadź ich.
Interesują mnie nawet najbłahsze sprawy Rzymu.
Wejdźcie.
Cezarze, problem dotyczy granic mojej posiadłości...
Daj dokumenty.
Winny.
- Dziękuję, cezarze. - Nie mnie dziękuj.
Sprawiedliwość musi być bezstronna. To wszystko.
Tak, cezarze.
Możecie odejść.
Enia...
Ślicznie wyglądasz.
To na porost włosów?
Wkrótce się pobierzemy. Rozbudzaj mnie jeszcze tylko kilka dni.
- Powinniśmy wyjechać. - Wyjechać? Dokąd?
Może do Aleksandrii.
Do Egiptu?
Tak.
Co ty na to?
Nie lubię opuszczać Rzymu, to znaczy senatu.
Enio, Rzym to ja.
Gdziekolwiek jestem, tam jest Rzym, senat i lud rzymski.
Chce mi się śmiać, gdy tak mówisz.
- Longinus. - Wybacz, cezarze.
- Załatwione? - Senat skazał go na śmierć.
Dobrze. Awans.
Chereo, teraz oficjalnie mianuję cię dowódcą Cesarskiej Gwardii.
A Macron? Co się stało? Gdzie on jest?
Został aresztowany za zdradę.
To niemożliwe. Cezarze, on zawsze był ci oddany.
On cię stworzył.
Nikt mnie nie stworzył.
Nie do wiary, co on zrobił?
Enio, musiałem wziąć los w swoje ręce.
Straż.
Chereo, wygnać ją.
- Ale ja cię kocham. - Do Galii.
Przecież cię kocham.
Kaligulo, jak mogłeś? On był twoim przyjacielem.
Zrobiłby dla ciebie wszystko.
Nie wyganiaj mnie!
Kocham cię!
Teraz nie musi się już rozwodzić.
- Znajdź sobie odpowiednią żonę. - Nie.
Ożenię się z tobą.
Nie możesz, nie jesteśmy Egipcjanami.
Wiem, jesteśmy znacznie piękniejsi.
Rzym to nie Egipt. I przestań się tak w siebie wpatrywać.
- Zatem jedźmy do Egiptu. - Jesteś głupi.
- Cezar nie może być głupi. - Ale bardzo się stara.
Cezar nie może być głupcem!
Buciczku, wrzucą cię do Tybru,
jeśli będziesz chciał przenieść siedzibę rządu.
Poślubisz szacowną Rzymiankę z rodziny senatorskiej.
- Nie ma mowy. - Właśnie, że tak. Musisz mieć następcę.
Który mnie zabije, kiedy dorośnie.
Wieczorem spotykają się u mnie kapłanki Izydy.
Chcesz, żebym poślubił którąś z nich?
- Tak. - Nie.
Tak!
Nie...
Tak.
Zastanawiam się, w co się ubrać.
Kiedy zacznie się przedstawienie dla wszechmocnego cezara?
Nie bądź wstrętny.
Jestem praktyczny.
Skoro mam wybrać żonę, chcę sprawdzić, co biorę.
Ta jest całkiem interesująca.
Livia? Jest już zaręczona z Proculusem.
- Jednym z twoich oficerów. - Wyślę go do Hiszpanii.
To nudna dziewica, nie w twoim stylu.
Ta będzie moją żoną.
Tylko nie Cezonia...
Jesteś niemożliwa.
To najbardziej rozwiązła kobieta w Rzymie.
Doskonale.
Jest ekstrawagancką rozwódką.
- Chcę ją. - Ale nie na żonę.
Przyślij ją zaraz do mnie.
Nie, to byłoby nierozsądne.
Tak.
Taka jest wola senatu i ludu rzymskiego.
Jesteś bardzo przekonywujący w roli kapłanki, cezarze.
Aty w roli owieczki ofiarnej.
Powiedziałem Cezonii, że ją poślubię.
- Nie rób tego. - Ale dopiero wtedy, jak urodzi mi syna.
Skąd będziesz wiedział, że jest twój?
Nie martw się, kazałem jej strzec.
Możesz mieć pewność, że ojcem będzie jeden ze strażników.
To wykastrowani homoseksualiści.
Gdybyż lud rzymski miał tylko jedną szyję...
To ten oficer, za którego wychodzi Livia?
Tak, to Proculus.
- Longinusie. - Tak, cezarze?
Widzisz tego młodego oficera?
Cezar Kaligula, imperator Rzymu, niech żyje!
Niech żyje!
A także Druzylla i Cezonia.
Szacowne Druzylla i Cezonia, niech żyją!
Niech żyją!
- Spóźniliśmy się? - Nie, cezarze.
Wybaczcie nam.
Czy uroczystość była piękna, a przepowiednie dobre?
- Tak, cezarze. - Doskonale.
Idziemy.
Dziękujemy za łaskawe przybycie, panie.
- Jesteś bohaterem rzymskim. - Cezarze.
Teraz wszechmocny cezar pobłogosławi...
...ten szczęśliwy związek.
Gdzie jest święte łoże małżeńskie?
Kuchnia? Trudno, musi wystarczyć.
Buciczku, myślałam, że nie lubisz dziewic.
Nigdy żadnej nie znałem.
Nieprawdaż, Cezonio?
A teraz prezent ślubny od cezara.
Cóż za apetyczna panna młoda.
Zdejmij tunikę.
Wspaniale.
- Naprawdę jest dziewicą, Proculusie? - Tak, cezarze.
Nigdy nie można być pewnym.
Otwórz oczy, Livio.
Szczęśliwe dziewczę.
Potomek Wenus pozbawia cię dziewictwa.
Ja, cezar Kaligula, rozkazuję ci...
otwórz oczy, Proculusie.
W imieniu senatu i ludu rzymskiego rozkazuję ci patrzeć!
W imieniu senatu...
...i ludu...
...rzymskiego!
Naprawdę była dziewicą.
A ty?
Jesteś prawiczkiem?
Nie, cezarze.
To nie spodobałoby się Izydzie.
Inne prawo dla kobiet, a inne dla mężczyzn?
To nieuczciwe. Rozbieraj się.
Cudownie.
Podobają mi się twoje gęste włosy, Proculusie.
- Cezarze, nie! Błagam! - Klękaj!
Chyba mnie okłamałeś.
Ty też jesteś prawiczkiem.
Ja, cezar Kaligula...
rozkazuję w imieniu senatu...
Otwórz oczy, Livio.
...i ludu rzymskiego.
Widzisz, jak się staram, żeby uświęcić wasz związek?
Macie moje błogosławieństwo.
Gemellus.
Kaligula!
Gemellus!
Jowisz mnie kocha!
- On chce mnie zabić. - Kto, Buciczku?
Gemellus, widziałem go. Uciekł, chce mnie zabić.
Nie, Buciczku.
Już dobrze.
Ave, cezar!
Złóżcie hołd pięknemu rumakowi Imcitatusowi.
Niech żyje Imcitatus!
Tam jest Gemellus, uważaj na niego.
Siedem.
Gili-gili, prawda, wujaszku?
Poradź mi, tylko szczerze,
czy mam się mianować królem Rzymu?
Cóż, Rzym jest republiką, czyż nie?
Doskonale.
W takim razie zostanę królem republiki!
Jesteś potężniejszy od każdego króla, cezarze.
Jestem Bogiem, a przynajmniej będę nim po śmierci.
Gemellusie, skosztuj.
- Co to za smród? - Jaki smród, cezarze?
- Co jadłeś? - Zażyłem lekarstwo na obniżenie gorączki.
Dawałeś mu lekarstwo?
Tak czy nie?
Nie.
Gemellusie, zarzucasz mi, że próbowałem cię otruć?
Nigdy cię o nic nie oskarżałem, cezarze.
Zażyłeś lekarstwo, zanim zasiadłeś przy moim stole,
bo spodziewałeś się, że cię otruję.
Logiczne, prawda?!
Chereo!
Aresztuj Gemellusa za zdradę.
Straż, pojmać go.
Odtrutka przeciw cezarowi nie istnieje.
Druzyllo, dlaczego tak się nim przejmujesz?
Nie nim, tylko tobą.
Wie o Tyberiuszu, stanowi dla mnie zagrożenie.
Nie, nawet nie jest twoim następcą.
Cezonia spodziewa się dziecka.
Gemellus musi zginąć.
- Ty dyletancie. - Dyletancie?
A nawet nie były zatrute.
Cezarze.
- Dobrze zagrałeś. - Dziękuję.
Co z nią zrobisz? Dopuściła się zdrady.
Ja decyduję, co jest zdradą, nie ty.
Tańcz!
- Mam tańczyć? - Tak.
A co z twoim synem?
Pokaż Imcitatusowi nowy taniec,
a mój syn będzie tańczył z tobą.
Muzyka.
Jesteś piękny.
Druzylla też jest piękna.
Jesteśmy sami, Druzyllo.
On mnie zabije.
Gorączka wkrótce spadnie.
Zabije, a jeśli nie...
Druzyllo...
On chce mnie zabić.
Druzyllo, kocham cię.
- Gdzie moja siostra? - Już idzie.
Jestem, Buciczku.
Druzyllo, ja umieram.
Nie umrzesz.
Muszę sporządzić ostatnią wolę.
Nie mów, śpij.
Longinus, potrzebuję Longinusa.
Wyprowadźcie mojego konia.
To podłe.
Nawet jeśli tak, to lepiej, żeby nie umarł.
- Dlaczego? - Bo lud go kocha.
Po jego śmierci może dojść do wojny domowej i chaosu.
Wygląda, jakby domagał się śmierci.
Longinusie.
Wzywałeś mnie, cezarze?
oto moja ostatnia wola.
Przekazuję mojej ukochanej Druzylli...
...tytuł Imperatora Rzymu
wraz z całym Cesarstwem.
Mój mały Buciczku...
Bucicz...
Śpi.
Nie, nie śpi.
Druzyllo...
Dlaczego się na ciebie złoszczę?
Dlaczego zawsze się kłócimy?
Nic na to nie poradzisz.
- Już nigdy nie będziemy się kłócić. - Będziemy.
Nie pozwól, żebym umarł.
Pani, nie można go dotykać. Gorączka się podnosi.
Śpij, nic ci nie grozi. Druzylla jest przy tobie.
Oddałbym życie za to, żeby Jowisz oszczędził naszego ukochanego cezara.
Jowisz przyjmuje twoją ofiarę.
Ściąć go.
Gorączka przechodzi.
Słyszysz, Buciczku? Będziesz żył.
Druzylla twierdzi, że zaniedbuję pracę. Poprawię się.
Proszę o podpis i pieczęć, panie.
Ja, cezar Kaligula, rozkazuję w imieniu senatu i ludu rzymskiego.
Ja, cezar Kaligula, rozkazuję w imieniu...
...senatu i...
...ludu rzymskiego.
Ja, cezar Kaligula, rozkazuję w imieniu senatu i ludu rzymskiego.
Rzym, cezar, bzdury!
Ja, cezar Kaligula, rozkazuję w imieniu senatu i ludu rzymskiego.
- Nic dziwnego, że życie jest takie nudne. - Tak, mój panie.
Zobaczymy, czy Proculus nas ożywi.
Wiesz, że jego żona spodziewa się dziecka?
Tylko nie ma pewności, kto jest ojcem.
On czy Bóg.
Cezarze, błagam.
Cóż ci zawiniłem, dlaczego tu jestem?
- Zdrada. - Zawsze byłem lojalny wobec ciebie.
Czyli zdradziłeś mnie.
Jesteś uczciwy, Proculusie, a więc jesteś złym Rzymianinem,
a to oznacza zdradę. Logiczne?
Musisz zginąć, tak jak Gemellus.
Jak wszyscy, którzy zawiedli Rzym.
Powoli, jak najwolniej.
Chcę, żeby poczuł zapach śmierci.
Jak to jest, Proculusie?
Widzisz Izydę?
Co mówi?
Gad. Zapamiętaj to.
Powiedziałem powoli, ty głupcze!
Miał szczęście, że tak łatwo mi się wymknął.
Longinusie, ty gadzie.
Odetnij mu i odeślij go Livii na pamiątkę ich wielkiej miłości.
Cesarz rozkazał mu obciąć...
A resztę odeślijcie teraz Livii.
Kurtyna!
Ukazała się główka dziecka.
- Żyje? - Tak, cezarze.
Moi państwo, teraz poślubię Cezonię,
matkę mojego syna Kaliguli Germanika.
Niech żyje!
Kaligulo, Cezonio...
Obrączki, gdzie są obrączki?
Jesteś teraz żoną, matką i cesarzową Rzymu.
To dziewczynka...
To jest dziewczynka.
To niemożliwe. Nie słyszałaś, co powiedział cezar?
Ja słyszałam, ale twoja córka nie.
- Powinienem był poczekać. - Będziesz miał więcej dzieci.
- Longinusie. - Tak, panie?
Miesiąc darmowych igrzysk i po złotej monecie dla każdego Rzymianina
z okazji narodzin mojego syna.
Mojego syna Julii Druzylli.
Ma gorączkę...
Ma gorączkę!
Jestem tutaj.
To ja, Buciczek.
Twój Buciczek.
Zrób coś.
Zrobię wszystko, co w mojej mocy. Przysięgam.
Ale gorączka musi się przesilić.
Święta Izydo, ratuj ją, a zabierz mnie.
Wszechmocna Bogini, błaga cię cezar.
Precz, powiedziałem precz!
Wynoście się stąd! Won!
Druzyllo.
Bogini wszechmocna.
Błagałem cię.
Cezar cię błagał.
Złodziej! Złodziej! Łapać złodzieja!
"Ja, Gajusz cezar Kaligula,
zarządzam miesiąc żałoby
po śmierci mojej ukochanej siostry Druzylli.
Ktokolwiek będzie się w tym czasie śmiał,
korzystał z łaźni albo jadł z dziećmi i rodziną,
zostanie skazany na śmierć.
Taka jest wola senatu i ludu rzymskiego".
Zostawcie mnie.
Miałeś szansę, trzeba było ją namówić.
Imperium nie ma władcy. Kaligula uciekł.
Nester przywróci głowę Imperium.
Rzymscy niewolnicy!
Lud!
Armia!
Trybuni ludowi!
Senat!
I sprawujący najwyższą władzę cesarz!
Jestem martwa... Jestem lady Druzylla, jego siostra.
Pokochajmy się jeszcze raz, bracie.
Nie!
Przestańcie!
To jakiś pijak...
Masz wieści o nim?
Jedni donoszą, że udał się do Egiptu...
A co donoszą inni?
Cóż, że do Grecji,
Persji, Kartaginy,
a może nawet do Galii?
A według ciebie gdzie jest?
Może być wszędzie.
Nie, on jest w Rzymie.
Chce nas sprawdzić.
Precz!
Urodziłem się u zarania świata i będę żył,
dopóki ostatnia gwiazda nie spadnie z nieba.
Przybrałem postać Gajusza Kaliguli,
ale jestem wszystkimi ludźmi i jednocześnie nie jestem człowiekiem.
Jestem...
Bogiem.
Czekam na jednomyślną decyzję senatu, Klaudiuszu.
Kto jest za? Niech powie "ja"!
Ja!
Teraz jest Bogiem.
Koniec żałoby!
On jest szalony.
Baw się dobrze.
Uważaj na siebie.
Teraz zacznie się zabawa.
- Ale czy oni będą się dobrze bawili? - Nie wiem, zapytajmy ich.
Longinusie, mój czarodzieju finansów.
Mamy do ciebie pytanie.
Kto jest najbogatszy w Rzymie?
Kto?
No, kto? Stręczyciele?
Pytanie numer dwa...
Kim są największe ladacznice?
Kim?
Odpowiedź: żonami senatorów.
Trzeba założyć cesarski burdel, żeby wyrównać budżet.
Jak widzicie, panie i panowie,
dołożyliśmy największych starań,
aby dostarczyć wam najlepsze ciała w Imperium Rzymskim.
Pięć sztuk złota...
Tylko pięć sztuk złota za każde 20 minut.
Prawdziwa okazja.
Spójrz, czyż nie są piękne?
Najbardziej lubieżne damy Imperium przybyły tu dzisiaj,
żeby spełnić swój patriotyczny obowiązek.
Opłata wynosi zaledwie pięć sztuk złota,
więc postarajcie się, żeby was dobrze zapamiętały.
Zapraszamy do cesarskiego burdelu.
Pierwsze ciała w Rzymie są do waszej dyspozycji.
Tylko pięć sztuk złota za 20 minut.
To okazja, ponieważ większość z tych kobiet to szanowane żony senatorów.
Dziwkami o nieposzlakowanej opinii.
Dla ciebie ustalę specjalną stawkę.
Witaj, Flavio.
Nie traćcie czasu. Żony senatorów są nie tylko piękne, ale i nienasycone.
Tak jak ich mężowie.
Tylko pięć sztuk złota.
Niech ci, co wami rządzą, mają za swoje.
Bierzcie ich żony i poniżajcie je. Róbcie z nimi, co chcecie.
Za pięć sztuk złota będą wasze.
Owłosione sutki?
Senatorze Marcellusie, twoja żona odstrasza mi klientów.
Nacieraj się gorącymi orzechami.
Nie obijajcie się.
Im więcej im dacie, tym bardziej będą zadowoleni.
Korzystajcie z umiejętności doprowadzonych przez żony senatorów do perfekcji,
podczas gdy oni spali w senacie.
Tylko pięć sztuk złota, pięć...
Żony senatorów, dziwki o nieskazitelnej reputacji.
Robi z naszych żon i córek prostytutki.
Upokarza senat, broni armii.
Za to lud go kocha.
Longinusie, nie bawisz się?
- Co najbardziej lubisz? - Wszystko i nic, cezarze.
Nie możesz mieć jednego i drugiego za tę samą cenę.
- On cię prowokuje. - Tylko mnie?
Jest szalony. Nie wie, co robi.
Doskonale wie, co robi.
- Daj mu linę, to powiesi... - Powiesi nas wszystkich.
Mamy tu kilka odważnych pań.
Można je karać albo zostać przez nie ukaranym.
Za pięć sztuk złota można mieć i jedno, i drugie.
Możecie choć przez chwilę przestać spiskować?
Chereo. Słyszałem, że gustujesz w młodych chłopcach.
- Czy to prawda? - Nie, cezarze, w mężczyznach.
- W moich żołnierzach. Są gotowi? - Tak, panie.
Doskonale.
Płyniemy do Bretanii!
Stąd do Rzymu jest zaledwie kilka godzin marszu.
Cóż to za nowe szaleństwo?
Mars mówi, że dzisiaj zwyciężymy.
- O, Chereo. - Cezarze.
Czy jesteśmy gotowi do ataku?
Tak, tylko...
Tylko co?
Gdzie jest Bretania?
Jak to gdzie? Tam!
Rzeczywiście, panie. Tam.
Tylko, że tam nie ma wroga.
Ale jest papirus.
- Papirus, cezarze? - Tak, papirus. Nie bądź głupi, Chereo.
Rozkaż armii zniszczyć tamte papirusy.
Tak, panie.
Musimy mieć dowód, że podbiłem Bretanię.
Zabić!
Kiedy wiedliście spokojne życie w Rzymie,
wasz ukochany cezar narażał się, żeby rozszerzyć Imperium.
Podobno senat nie wierzy, że dotarłem do Bretanii.
Nie, skądże, panie.
Podbiłem Bretanię, a na dowód mam 100 tysięcy zwojów papirusu.
Niech żyje cezar Kaligula!
Wiwat, Kaligula Zdobywca!
Bądźmy ostrożni, jest dzisiaj w dziwnym nastroju.
Kaligulo, teraz cię nienawidzą.
Niech nienawidzą, byleby się tylko bali.
To senatorowie i konsulowie, zajmują ważne stanowiska.
Tak ważne, że godzą się na wszystko, co robię.
Muszą być szaleni, żeby święcić wielkie zwycięstwo cezara.
Oto łupy, które przywieźliśmy z wyprawy do Bretanii.
Wędzony śledź i łosoś.
Ostrygi
i piękne, różowe perły
z błękitnych mórz i srebrnych rzek Bretanii.
Zwierzyna z zielonych lasów
i złotych stawów Bretanii.
Bażanty i tłuste gęsi.
Winogrona z brytyjskich winnic...
Tchórze!
Czołgać się! Czołgać, czołgać!
Nienawidzę ich!
Żeby wyrównać budżet, wszechmocny cesarz
nakazuje konfiskatę majątków tych, którzy zawiedli Rzym.
Przeczytaj listę, Longinusie.
Senatorowie: Galba, Aponiusz,
Marcellus, Antoniusz, Kasjusz...
Chereo. Zawiedli mnie, aresztuj ich.
Straż, aresztować.
Cezar nakazuje wam dokończyć wieczerzę.
Żreć!
Trzeba to wkrótce zrobić.
- Uważaj na Chereę. - Dlaczego?
Przepowiednie są niepomyślne, strzeż się.
Chyba chce mnie zabić.
Co cię tak rozbawiło, cezarze?
Coś mi przyszło do głowy.
Mogę zapytać co?
Czy to prawda, że istnieje spisek przeciwko mnie, Longinusie?
Cóż, panie... Chyba jest tajny spisek.
Spisek zawsze jest tajny, bo inaczej nie byłby spiskiem, tylko plamą.
Logiczne, nieprawdaż, Klaudiuszu?
Wie o tym byle półgłówek, a ty przecież jesteś półgłówkiem.
W połowie jestem, cezarze.
Sprawy zaszły za daleko.
Drwi z Bogów i obraża najlepsze rzymskie rody.
Tak, senat już się nie liczy.
Nikt nie jest bezpieczny. To tyran.
Ale cóż można zrobić? Jest tylko jedno rozwiązanie.
Kaligula musi zginąć.
Można to załatwić.
Powinieneś się przespać.
Myślę, że powinienem zrzec się wiecznego życia.
Mam nadzieję, że to zrobisz.
Zaczynam łysieć.
Ależ skąd.
Nigdy nie przejmowałaś się rzeczywistością.
Rzeczywistością?
A ty, mój panie?
Potrzebuję snu.
A ja ciebie.
Jesteś gotowa? Przemówisz, siostro Izydo?
Długo wędrowałam po świecie
w poszukiwaniu ciebie, ukochany Ozyrysie.
Zamordowali mnie i poćwiartowali.
Złożyłaś mnie na powrót
i pocałunkiem przywróciłaś do życia.
To nasza krew.
Spokojnie, to tylko przedstawienie.
- Nie potrafię. - Nie tak, cezarze.
Witaj, skarbie.
Byłaś grzeczna?
Ślicznie jej w tym moim kostiumie.
- Ma nawet moje buciczki. - Jest podobna do ojca.
Jest taka poważna.
Hasło?
- Potnij go. - Niechaj będzie.
Ty...
Żyć...
Żyć!
Ave, cezar!
Niech żyje Klaudiusz!
Niech żyje cezar Klaudiusz!